Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Liguoriego – o. Jakub Cristini CSsR

Opis

Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Liguoriego – opis wydawcy

Książka, którą ci wręczam, drogi czytelniku, nie potrzebuje szczególnych rekomendacji; już samo to, że na swej karcie tytułowej widnieje imię tak znakomitego doktora Kościoła, jakim jest św. Alfons, jest wystarczające. Uważam jednak za konieczne wyjaśnić ci, jakiej metody trzymałem się w tej kompilacyjnej pracy i jak możesz z tych rozmyślań korzystać, abyś mógł od razu wyrobić sobie co do nich należyty sąd i odnieść z nich możliwie jak największy pożytek.

Najpierw o metodzie. Co do czasu, trzymałem się roku liturgicznego, gdyż ten lepiej odpowiada duchowi Kościoła. Dzieło składa się z dwóch tomów: pierwszy rozpoczyna się od Adwentu i dochodzi do soboty poprzedzającej uroczystość Trójcy Przenajświętszej. Drugi tom zaczyna się wspomnianym świętem i kończy się dwudziestą czwartą Niedzielą po Zielonych Świątkach.

Zostały w nim również powtórnie uwzględnione te niedziele po Trzech Królach, które może w danym roku zostały przeniesione na koniec okresu Zielonych Świątek. Rozmyślania na te niedziele podane, różnią się jednak od zamieszczonych w pierwszym tomie.

Co się tyczy pogrupowania materiału, to idąc za św. Alfonsem, ułożyłem go ściśle według ducha Kościoła. Prawie cały Adwent i znaczną część okresu Bożego Narodzenia poświęciłem rozważaniu tajemnicy wcielenia. Piętnaście dni poprzedzających święta Wielkiej Nocy przeznaczyłem na rozpamiętywanie męki Odkupiciela, opowiedzianej po prostu według opisu
ewangelistów.

Z małymi wyjątkami, z ważnych przyczyn, na każdą niedzielę dałem rozmyślanie odpowiadające Ewangelii. Przyznam się, że to nie zawsze pozwoliło mi iść śladem św. Alfonsa, gdyż święty Doktor w swych niedzielnych kazaniach, zamiast wyjaśniać Ewangelię, brał z niej przyczynek do mówienia o jakimś innym, ważnym przedmiocie. O ile się nie łudzę, zdaje mi się, że dostatecznie uzupełniłem ową znaczną lukę, włączając w te niedzielne rozmyślania prawie całe teksty Ewangelii, dodając jedną, lub więcej, pobożną uwagę ojców Kościoła i samego św. Alfonsa. Kończyłem wspomniane rozmyślania piękną modlitwą, jakiej Kościół święty w swym oficjum używa danego dnia.

***

Według św. Alfonsa, każdy wierny powinien odznaczać się potrójnym nabożeństwem, a mianowicie: po pierwsze, do Przenajświętszego Sakramentu; po drugie, do męki Pana Jezusa; po trzecie, do Najświętszej Panny. Toteż uważałem za wskazane na czwartki całego roku dawać zwykle rozmyślania o Przenajświętszym Sakramencie, na piątki – o męce Pana Jezusa, na soboty – o przywilejach i cnotach Matki Bożej.

Na pozostałe dni tygodnia wybrałem rozmyślania o prawdach wiecznych i cnotach moralnych. Zaznaczam, że między nimi dałem pierwszeństwo tym dwunastu cnotom, w jakich św. Alfons, pisząc regułę swego zgromadzenia, polecił ćwiczyć się jego członkom pod opieką poszczególnych apostołów. Cnoty te stanowią niejako dwanaście kamieni węgielnych, na których ma stanąć gmach doskonałości.

Dodatkowe informacje: